ชั้นขายงานไม่ได้ขายหน้าตา ถึงหน้าจะแย่แต่ภูมิใจในมันส์สมองของตัวเอง

rumi

rumi

ดู Profile

จากหลายๆกระทู้ที่แอบบ่นกระปิดกระปอยเรื่องการฝึกงาน  วันนี้ของบ่นแรงๆๆๆหน่อยละกันค่ะ  เอาให้สะใจ  เพื่อจะระบายได้บ้างอาจจะดีกว่าการนั่งร้องไห้คนเดียวก็เป็นได้    ตามเรื่องราวเดิมเรยค่ะ  บริษัทที่เราไปฝึกงานนั้นเป็นบริษัทเล็กๆมีคนไม่กี่คน  เพิ่งมารู้ทีหลังว่า ที่นี่เขารับคนโดยคัดจากหน้าตา เป็นเกณฑ์  ทำไมถึงรู้หรอค่ะ  เพราะตอนนี้บริษัทจะรับพนักงานใหม่เข้ามาโดยแต่ละคนที่สมัครๆๆมานั้นคนที่เลือกค่ะเขาจะเรียกสัมภาสเฉพาะคนหล่อๆ  ส่วนเราที่เขารับมานั้นอาจเป็นเพราะอนิจสง ความหน้าตาดีของแฟนเรา  เราเรยได้มาทำที่นี่  ลักษณะของงานนั้นดีจริงๆค่ะ แต่บุคลากรใรองค์กรเนี่ยซิค่ะ   แย่ค่ะ  เราเป็นชะนีป่าตัวเดียวที่พวกเขาสามารถจิกกัดโขกสับเราได้เต็มที่ให้งานเราหนักๆด่าเราแรงๆ  ไม่เคยสนใจว่าเราจะหิวข้าวหรือกินข้าวหรือยัง  ถ้าเขาซื้ออะไรมาให้กินนั้นเราอย่าได้เเจ๋ไปกินกับเขาเชียวนะเพราะเขาซื้อมาให้ผู้ชาย  ตอนนี้เราท้อใจมากทำไม  ชีวิตมันโหดร้ายอย่างนี้  เราเริ่มกลับมาตอกย้ำหัวใจตัวเองมากขึ้น  ว่า ชั้นหน้าแย่หรอ แล้วอย่างนั้นรับชั้นมาทำไม  แต่พอวันนี้ที่อาจารย์มานิเทศที่ฝึกงาน  อาจารย์รับรู้เรื่องทั้งหมดว่าเรารู้สึกยังไง  อาจารย์พูดกับเราได้ดีมากทำให้เรามีกำลังใจต่อ  ถึงอาจจะท้อ  อาจจะเสียใจ  แต่ทำให้เรารู้ว่า อย่างน้อยก็ยังมีคนที่หวังดีกับเรา  ทั้งพ่อแม่ ครู  อาจารย์  และเพื่อน   มันทำให้เราคิดได้ว่า  ถ้าชั้นล้มชั้นจะต้องลุก  ชั้นจะต้องพยามยาม ถามว่าเราโกรธพวกคนที่บริษัทมั้ย  เราว่าเราเสียใจมากกว่า  ที่เขาวัดความเป็นคนจากหน้าตา    พออาจารย์มาเห็นงานที่เราทำ  แล้วเราก็ดีใจนะที่อย่างน้อยเราก็มีประสิทธิภาพมากพอ  ต่อไปเราจะยึด concept  นี้





ชั้นขายงานไม่ได้ขายหน้าตา  ถึงหน้าจะแย่แต่ภูมิใจในมันส์สมอง  ถ้าพวกเขาอยากได้คนหน้าตาดีๆ ทำไมไม่เปิดเล้าจ์แทนเปิดบริษัทให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเรยละ





กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

Jebanista คุณก็เป็นได้!

มีรีวิว หรือ How to อะไรเอามาแชร์กัน
ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของ JEBAN COMMUNITY
ได้ง่ายนิดเดียว เริ่มเขียนเลย