มันเจ็บจนพูดไม่ออก (เรื่องเกี่ยวกับแม่)
ipostcard62พึ่งสมัครสมาชิกวันนี้แต่แอบสิงสถิตย์ในเวบนี้มานานแล้วค่ะ วันนี้เลยขอถือโอกาสตั้งกระทู้นอกเรื่องและระบายไปด้วย (อาจยาวนิดนึง...ไม่ว่ากันนะคะ)
หัวข้อกระทู้ "มันเจ็บจนพูดไม่ออก (เรื่องเกี่ยวกับแม่)" มีสาเหตุมาจากการจากไปของคุณแม่เราค่ะ ท่านเสียไปเมื่อสี่ปีก่อน เนื่องจากการพยายามฆ่าตัวตายด้วยการทานยาฆ่าแมลงชนิดหนึ่ง และคุณหมอไม่สามารถช่วยชีวิตได้ทัน และตัวเราเองก็ไม่ทันไปดูใจคุณแม่ค่ะ และเป็นเรื่องที่เราเสียใจมากที่สุดในชีวิต จนทุกวันนี้เราก็ยังร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเค้า เพราะเราสนิทกับเค้ามาก และเค้าคือชีวิตของเรา (คุณพ่อหย่ากับคุณแม่ตั้งแต่เรายังเด็กค่ะ...เท่าที่จำได้พ่อไม่เคยช่วยเหลืออะไรเรากับแม่เลย)
ขอเล่าย้อนกลับไปก่อนคุณแม่จะฆ่าตัวตายนะคะ....เรื่องมีอยู่ว่าคุณแม่เราไม่ค่อยสบายมาตลอด มีโรคประจำตัว มีอาชีพค้าขายของเล็กๆน้อยๆ ลำพังคุณแม่ก็คงจะส่งเสียเราเรียนไม่ได้ ก็ได้คุณป้า คอยจุนเจือช่วยเหลือ ซึ่งเป็นพระคุณที่ใหญ่หลวง แต่ปัญหาอยู่ที่คุณป้า เป็นคนอารมณ์ร้าย ชอบพูดส่อเสียด เหน็บแนม บางครั้ง...เราก็เข้าใจเค้านะ แต่บางครั้ง คุณแม่เราโดนคุณป้าต่อว่า ต่างๆนาๆ ทวงบุญคุณ และทุกครั้งที่เค้าอารมณ์เสียมาจากที่อื่น ก็จะมาลงที่คุณแม่เรา บอกว่าคุณแม่เราควรจะตายๆไปซะที เพราะอยู่ไปก็มีแต่จะเป็นภาระ และทำให้เค้าต้องเสียค่าใช้จ่ายมาก ไหนจะต้องส่งเราเรียนหนังสืออีก เวลาเค้าพูด...บางทีแม่เราก็จะร้องไห้ แล้วกอดเราไว้ บอกเราว่า...ไม่เป็นไรนะลูก ป้าเค้าอารมณ์ไม่ดี อย่าไปโกรธเค้าเลย แต่บางครั้ง..เราทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นแม่ถูกพูดจาดูถูกแบบนี้ เราก็บอกแม่ว่า ถ้าหนูเรียนจบ หนูจะเลี้ยงแม่เอง แล้วก็จะใช้หนี้ป้า เค้าจะได้ไม่ว่าเราอีก...เหตุการณ์ก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งวันนึง คุณแม่เราทนไม่ได้ เรายังจำได้ดี...วันนั้น แม่โทรมาบอกเราตอนที่เรากำลังไปทำงานว่า แม่ทนไม่ไหวแล้ว แม่อยากตายๆไปซะ เราก็บอกแม่ว่า..แม่ใจเย็นๆนะ เด่วเย็นนี้หนูจะกลับไปหาแม่นะ....แต่นั่น เป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้ยินเสียงแม่ เพราะคุณป้าบอกคุณแม่ว่า แน่จริงก็ไปกินยาตายสิ...หลังจากนั้นอีกไม่กี่นาที คุณแม่ก็เดินไปซื้อยาฆ่าแมลงจากร้านขายของใกล้ๆบ้านดื่ม และระหว่างทางเดินกลับบ้าน แม่ก็ล้มลง จนมีชาวบ้านเห็นยาฆ่าแมลงในมือ เค้าก็เลยเรียกรถพยาบาลมารับตัวไป แต่ไปถึงรพ.หมอล้างท้องไม่ทัน ซึ่งอีกไม่กี่ชั่วโมงคุณแม่ก็เสียชีวิต โดยที่ไม่มีใครโทรบอกเราให้รู้เลย และเราเป็นคนที่รู้เรื่องคนสุดท้ายหลังจากที่คุณแม่สิ้นใจไปแล้ว
หลังจากคุณแม่เสีย...คุณป้าจัดการซื้อโลงศพให้คุณแม่ด้วยราคา 700 บาท เรายังจำฝังใจมาก มันเหมือนคุณแม่เราไม่มีค่าอะไรเลย แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะตอนนั้นเราเริ่มทำงานแล้วและเจ้านายเราก็ช่วยทำบุญค่าจัดงานศพมาจำนวนมากพอที่จะทำพิธีทางศาสนา แต่หลังจากงานศพผ่านไป....เราเสียใจมาก ม้นรู้สึกชีวิตขาดอะไรไป แม่ไม่อยู่แล้ว ไม่รู้จะตั้งใจทำงานเก็บเงินมากๆไปทำไม ชีวิตหมดหวัง คล้ายๆกับคนไม่มีชีวิตจิตใจ อยู่ไปวันๆ.....สิ่งที่เราอยากได้ยินจากปากคุณป้า คือคำขอโทษ เราแค่อยากให้เค้ารู้ว่าคำพูดของเค้าทำให้คนๆนึงที่มีความสำคัญต่อชีวิตและหัวใจของเราจากไปอย่างไม่มีวันกลับ และมันไม่สามารถทดแทนด้วยสิ่งอื่นใดได้เลย
ผ่านไป 4 ปีเราก็ยังทำใจไม่ได้ ถามว่าดีขึ้นมั้ย มันก็ค่อยๆดีขึ้นนะคะ แต่บางทีเวลานึกถึงเรื่องนี้ทีไร มันเจ็บและจุก จนพูดอะไรไม่ออก แล้วน้ำตามันก็จะไหลทุกครั้งไป ส่วนคุณป้า...เรายังให้ความเคารพเค้าเหมือนเดิมนะคะ ไม่เคยพูดอะไรโทษเค้าว่าเค้ามีส่วนทำให้คุณแม่เราตายแม้แต่ครั้งเดียว จนกระทั่งวันนึง เรามีปากเสียงกับคุณป้า เมื่อไม่กี่วันมานี้เอง...เราควบคุมสติไม่อยู่ เลยพูดเรื่องนี้ออกไป แล้วญาติๆทุกคนก็อึ้ง ส่วนน้าอีกคนนึงก็ว่าเรา ว่าเราไม่รู้จักบุญคุณป้า และเราไม่มีสิทธิที่จะคิดอย่างนั้น ว่าป้าทำให้คุณแม่เราตาย ทุกคนบอกว่าแม่เราฆ่าตัวตายเอง
แล้วความรู้สึกเจ็บๆ....มันก็กลับมาอีกครั้ง หลังจากที่มันค่อยๆจางหายไป มันก็ยิ่งเจ็บกว่าเก่า เมื่อรู้ว่าการจากไปของแม่เราไม่ได้สำคัญอะไรกับญาติๆ มันผิดรึเปล่าคะที่เราจะรู้สึกเจ็บแทนแม่ โกรธแทนแม่ (แต่เราก็ให้อภัยคุณป้านะ...ไม่เคยไปว่าอะไรเค้า) ยอมรับว่าเราอาจจะผิดกับคุณป้าที่เราพูดออกไปแบบนั้น แต่เป็นคุณแม่ใคร ใครก็ต้องรัก "ถ้าใครทำแม่คุณเจ็บ...คุณจะเจ็บแทนแม่รึเปล่า ????"
หัวข้อกระทู้ "มันเจ็บจนพูดไม่ออก (เรื่องเกี่ยวกับแม่)" มีสาเหตุมาจากการจากไปของคุณแม่เราค่ะ ท่านเสียไปเมื่อสี่ปีก่อน เนื่องจากการพยายามฆ่าตัวตายด้วยการทานยาฆ่าแมลงชนิดหนึ่ง และคุณหมอไม่สามารถช่วยชีวิตได้ทัน และตัวเราเองก็ไม่ทันไปดูใจคุณแม่ค่ะ และเป็นเรื่องที่เราเสียใจมากที่สุดในชีวิต จนทุกวันนี้เราก็ยังร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเค้า เพราะเราสนิทกับเค้ามาก และเค้าคือชีวิตของเรา (คุณพ่อหย่ากับคุณแม่ตั้งแต่เรายังเด็กค่ะ...เท่าที่จำได้พ่อไม่เคยช่วยเหลืออะไรเรากับแม่เลย)
ขอเล่าย้อนกลับไปก่อนคุณแม่จะฆ่าตัวตายนะคะ....เรื่องมีอยู่ว่าคุณแม่เราไม่ค่อยสบายมาตลอด มีโรคประจำตัว มีอาชีพค้าขายของเล็กๆน้อยๆ ลำพังคุณแม่ก็คงจะส่งเสียเราเรียนไม่ได้ ก็ได้คุณป้า คอยจุนเจือช่วยเหลือ ซึ่งเป็นพระคุณที่ใหญ่หลวง แต่ปัญหาอยู่ที่คุณป้า เป็นคนอารมณ์ร้าย ชอบพูดส่อเสียด เหน็บแนม บางครั้ง...เราก็เข้าใจเค้านะ แต่บางครั้ง คุณแม่เราโดนคุณป้าต่อว่า ต่างๆนาๆ ทวงบุญคุณ และทุกครั้งที่เค้าอารมณ์เสียมาจากที่อื่น ก็จะมาลงที่คุณแม่เรา บอกว่าคุณแม่เราควรจะตายๆไปซะที เพราะอยู่ไปก็มีแต่จะเป็นภาระ และทำให้เค้าต้องเสียค่าใช้จ่ายมาก ไหนจะต้องส่งเราเรียนหนังสืออีก เวลาเค้าพูด...บางทีแม่เราก็จะร้องไห้ แล้วกอดเราไว้ บอกเราว่า...ไม่เป็นไรนะลูก ป้าเค้าอารมณ์ไม่ดี อย่าไปโกรธเค้าเลย แต่บางครั้ง..เราทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นแม่ถูกพูดจาดูถูกแบบนี้ เราก็บอกแม่ว่า ถ้าหนูเรียนจบ หนูจะเลี้ยงแม่เอง แล้วก็จะใช้หนี้ป้า เค้าจะได้ไม่ว่าเราอีก...เหตุการณ์ก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งวันนึง คุณแม่เราทนไม่ได้ เรายังจำได้ดี...วันนั้น แม่โทรมาบอกเราตอนที่เรากำลังไปทำงานว่า แม่ทนไม่ไหวแล้ว แม่อยากตายๆไปซะ เราก็บอกแม่ว่า..แม่ใจเย็นๆนะ เด่วเย็นนี้หนูจะกลับไปหาแม่นะ....แต่นั่น เป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้ยินเสียงแม่ เพราะคุณป้าบอกคุณแม่ว่า แน่จริงก็ไปกินยาตายสิ...หลังจากนั้นอีกไม่กี่นาที คุณแม่ก็เดินไปซื้อยาฆ่าแมลงจากร้านขายของใกล้ๆบ้านดื่ม และระหว่างทางเดินกลับบ้าน แม่ก็ล้มลง จนมีชาวบ้านเห็นยาฆ่าแมลงในมือ เค้าก็เลยเรียกรถพยาบาลมารับตัวไป แต่ไปถึงรพ.หมอล้างท้องไม่ทัน ซึ่งอีกไม่กี่ชั่วโมงคุณแม่ก็เสียชีวิต โดยที่ไม่มีใครโทรบอกเราให้รู้เลย และเราเป็นคนที่รู้เรื่องคนสุดท้ายหลังจากที่คุณแม่สิ้นใจไปแล้ว
หลังจากคุณแม่เสีย...คุณป้าจัดการซื้อโลงศพให้คุณแม่ด้วยราคา 700 บาท เรายังจำฝังใจมาก มันเหมือนคุณแม่เราไม่มีค่าอะไรเลย แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะตอนนั้นเราเริ่มทำงานแล้วและเจ้านายเราก็ช่วยทำบุญค่าจัดงานศพมาจำนวนมากพอที่จะทำพิธีทางศาสนา แต่หลังจากงานศพผ่านไป....เราเสียใจมาก ม้นรู้สึกชีวิตขาดอะไรไป แม่ไม่อยู่แล้ว ไม่รู้จะตั้งใจทำงานเก็บเงินมากๆไปทำไม ชีวิตหมดหวัง คล้ายๆกับคนไม่มีชีวิตจิตใจ อยู่ไปวันๆ.....สิ่งที่เราอยากได้ยินจากปากคุณป้า คือคำขอโทษ เราแค่อยากให้เค้ารู้ว่าคำพูดของเค้าทำให้คนๆนึงที่มีความสำคัญต่อชีวิตและหัวใจของเราจากไปอย่างไม่มีวันกลับ และมันไม่สามารถทดแทนด้วยสิ่งอื่นใดได้เลย
ผ่านไป 4 ปีเราก็ยังทำใจไม่ได้ ถามว่าดีขึ้นมั้ย มันก็ค่อยๆดีขึ้นนะคะ แต่บางทีเวลานึกถึงเรื่องนี้ทีไร มันเจ็บและจุก จนพูดอะไรไม่ออก แล้วน้ำตามันก็จะไหลทุกครั้งไป ส่วนคุณป้า...เรายังให้ความเคารพเค้าเหมือนเดิมนะคะ ไม่เคยพูดอะไรโทษเค้าว่าเค้ามีส่วนทำให้คุณแม่เราตายแม้แต่ครั้งเดียว จนกระทั่งวันนึง เรามีปากเสียงกับคุณป้า เมื่อไม่กี่วันมานี้เอง...เราควบคุมสติไม่อยู่ เลยพูดเรื่องนี้ออกไป แล้วญาติๆทุกคนก็อึ้ง ส่วนน้าอีกคนนึงก็ว่าเรา ว่าเราไม่รู้จักบุญคุณป้า และเราไม่มีสิทธิที่จะคิดอย่างนั้น ว่าป้าทำให้คุณแม่เราตาย ทุกคนบอกว่าแม่เราฆ่าตัวตายเอง
แล้วความรู้สึกเจ็บๆ....มันก็กลับมาอีกครั้ง หลังจากที่มันค่อยๆจางหายไป มันก็ยิ่งเจ็บกว่าเก่า เมื่อรู้ว่าการจากไปของแม่เราไม่ได้สำคัญอะไรกับญาติๆ มันผิดรึเปล่าคะที่เราจะรู้สึกเจ็บแทนแม่ โกรธแทนแม่ (แต่เราก็ให้อภัยคุณป้านะ...ไม่เคยไปว่าอะไรเค้า) ยอมรับว่าเราอาจจะผิดกับคุณป้าที่เราพูดออกไปแบบนั้น แต่เป็นคุณแม่ใคร ใครก็ต้องรัก "ถ้าใครทำแม่คุณเจ็บ...คุณจะเจ็บแทนแม่รึเปล่า ????"
Discussion (62)
มาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้นะคะ
จขกท. เข้มแข็งมากเลยค่ะ
เราคงให้อภัยคนแบบนั้นไม่ได้ อันนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของเรานะคะ
ซึ่งมันก็ไม่ดีเลย
แต่ ป้า ก็คือพี่สาวของแม่ ไม่ใช่หรอคะ คลานตามกันมา ทำไมใจดำขนาดนี้
อารมณ์ร้าย ก็ไม่จำเป็นต้องขาดสำนึกของความเป็นมนุษย์อ่ะ ใจร้ายมากก
จขกท. สู้ๆนะคะ นับถือคุณจริงๆ ขอให้มีอนาคตที่สดใส ยืนได้ด้วยตัวเอง อย่างเข้มแข็ง
และมีความสุขนะคะ
เราคงให้อภัยคนแบบนั้นไม่ได้ อันนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของเรานะคะ
ซึ่งมันก็ไม่ดีเลย
แต่ ป้า ก็คือพี่สาวของแม่ ไม่ใช่หรอคะ คลานตามกันมา ทำไมใจดำขนาดนี้
อารมณ์ร้าย ก็ไม่จำเป็นต้องขาดสำนึกของความเป็นมนุษย์อ่ะ ใจร้ายมากก
จขกท. สู้ๆนะคะ นับถือคุณจริงๆ ขอให้มีอนาคตที่สดใส ยืนได้ด้วยตัวเอง อย่างเข้มแข็ง
และมีความสุขนะคะ
โหยยย ย
ป้านี่แรงจริงๆ ๆๆ
แยกออกมาเลยดีกว่า
ถ้าเป็นเรานะคงทะเลาะกันบ้านแตก - -"
สู้ๆ นะค่ะ :D
ป้านี่แรงจริงๆ ๆๆ
แยกออกมาเลยดีกว่า
ถ้าเป็นเรานะคงทะเลาะกันบ้านแตก - -"
สู้ๆ นะค่ะ :D
สู้ๆๆๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้
อ่านทุกๆคอมเม้นต์แล้วรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ
เริ่มจะมีกำลังใจในการมีชีวิตอยู่อีกครั้ง
ขอบคุณเพื่อนๆชาวจีบันทุกคนนะคะ
เวลาคงจะทำให้อะไรอะไรดีขึ้น รวมทั้งหัวใจเราด้วย
ฝากถึงเพื่อนๆทุกคนให้รักคุณแม่มากๆนะคะ
เพราะความรักของแม่..มันไม่สามารถมีอะไร
มาทดแทนกันได้เลย