คำสารภาพจากปากของคนที่เรารักทั้งสองคน

 สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวจีบันเราเป็นสมาชิกใหม่ค่ะ เพิ่งสมัครเมื่อกี๊นี้เอง
ปกติเราไม่เคยสมัครเลยค่ะ คือจอะแอบดูเฉยๆ แต่วันนี้มีเรื่องมาระบาย
แต่ไม่อยากให้ใครไกล้ตัวได้รับรู้ถึงความทุกข์ของเรา รากลัววเค้าเป็นห่วงรามากกว่านี้
เพราะเท่าที่เป็นตอนนี้ก็แย่มากพอแล้วค่ะ เรื่องของเรานะคะ เกิดมาไม่เคยคิดว่าจะเจอกับเหตุการณ์แบบบนี้เลย
เรามีแฟน เราคบกับแฟนมานานมากคบมา 8 ปีแล้วค่ะ คบมาตั้งแต่ อยู่ ม.4 อาจจะดูเร็วใช่มั้ยคะที่จะมีแฟนในตอนนั้น แต่ว่าเราคบกัน นำไปกันสู่สิ่งที่ดีค่ะ ไมไ่ด้คบเสียหาย แต่อยู่คนละโรงเรียนกัน ตลอดเวลาที่มัธยมปลายเพื่อนรู้ว่าเรามีแฟน แต่ว่าไม่เคยเจอ เพราะเค้าอยู่เชียงใหม่
เราอู่กรุงเทพ แต่คบกันได้เพราะว่า พ่อแม่รู้จักกันค่ะ ไม่รู้ว่าคบมาได้ยังไงนะคะ อยู่ไกลขนาดนั้น แต่เค้าดีมาก เค้าไม่เคยนอกใจเราเลย ซึ่งเชื่อใจได้เสมอค่ะ ขึ้นมหาวิทยาลัย เพราะกับพื่อนที่คบกันมาและสนิทกันมากตั้งแต่มัธยมต้นก็มาเรียนที่เดียวกัน คณะ และสาขาเดียวกัน 
และแฟนเราก็มาเรียนที่กรุงเทพ แต่ว่าคนละที่กับเรา และไปไหนมาไหนกันสามคนบ่อยๆ มันไม่แปลกใช่มั้ยที่จะแนะนำแฟนเราให้เพื่อนได้รู้จัก 
มีอยู่ช่วงนึงที่เรากับแฟนมีปัญหากันหนักมาก ช่วงปีสองของมหาวิทยาลัยค่ะ เรากับแฟนไม่คุยกันเป็นเดือน เพราะทะเลาะกัน เค้าคิดว่เรามีคนอื่นพราะมีรุ่นพี่มาจีบ แต่สุดท้ายก็ได้คุยกัน ได้ปรับึวามข้าใจ แต่หลังจากนั้นเค้าเริ่มผิดนัดเรา เพื่อนเราก็เริ่มไม่ค่อยว่างไปไหนกับเรา เราก็แฟฟนก็มีปัญหากันเรื่อยมา ตลอดเลย จนเรียนจบ ต่างคนต่างแยกย้ายทำงาน เรากับเพือนได้ทำงานที่เดียวกัน แฟนเราทำงานคนละที่แต่ต้องเดินทางไปต่างประทศบ่อยๆเพราะงานของเค้าค่ะ มันเลยเหมอนว่าทำให้ค่อยๆห่างกั แต่ถ้าเจอกันก็สวีต หรือหวานกันเต็มที่เลย เค้าก็ดีกับเรานะ แล้วเมื่อช่วงต้นเดือนธันวาปีที่แล้ว เพื่อนเราก็ลาออกจากงานซึ่งเราเองไม่รู้สาเหตุรู้แต่ว่าเพื่อนไม่สบายเราก็ไปเยี่ยมบ่อยๆไปหาเพื่อนบ่อยๆแล้วแฟนเราก็หายๆไปไม่ค่อยได้ติดต่อ เพราะติดงานบ้าง เดินทางบ้าง แล้วเพื่อนเราก็บอกว่าเค้าจะย้ายไปอยู่ ตจว.ทางเหนือ อาจจะไม่ค่อยได้เจอกันหรือไมไ่ด้ติดต่อกัน เราก็ใจหายค่ะ คือเพื่อนกันอยู่ดีๆจะมาเลิกติดต่อได้ยังไงเพื่อนก็รร้องไห้เราก็ปลอบในใจก็ยัง งงๆ มันต้องมีอะไรแน่ๆ มาที่แฟนเราบ้าง เค้ามาบอกเราว่าเค้าต้องไปประจำที่ต่างประเทศแล้วอาจจะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่เรายังคุยกันทางอื่นได้ เค้าให้ความมั่นใจว่าเค้าจะไม่ทิ้งเรา ซึ่งเค้าบอกกเราก่อนวันเดินทางแค่สองวันเองค่ะ เราก็ไมไ่ด้ไปส่งเค้า หลังจากนั้นช่วงปีใหม่ วันที่ 5 มกราคม 2555 เราอยู่บ้านเพื่อนของแฟนเราโทรมา ถามว่าจะแต่งงานเมื่อไหร่ เรก็เลยงง บอกไปว่ายังไม่แต่งเพื่อนแฟนก็บอกว่า แฟนเราบอกว่าจะแต่งงาน เราก็ตื่นเต้นมากเลยตอนนั้นคิดว่าเค้าจะขอเราแต่งงานแอบดีใจอยู่่ลึกๆ แต่แฟนยังกลับจาก ต่างประเทศ แล้วอยู่ดีๆแม่แฟนโทรมา ถามว่าเสียใจมั้ย เป็นอะไรรหรือเปล่า แม่ขอโทษนะที่มันเป็นแบบนี้ ยิ่ง งง เลยค่ะ แม่พูดเรื่องะไร เราเลยถามแม่บอกว่าเริ่งที่แฟนเราจะแต่งงานจากที่ต่างประเทศ ที่แฟนเราบอกว่าจะไปประจำที่นั่น เราช็อคเลยค่ะ ตกใจมาก แล้วก็ไม่รู้วาแต่งกับใคร เราเลยโทรถามพื่อนแฟน เค้าก็ถามว่าไมได้แต่งกับเราหรอ มึนลยค่ะ อะไรกัน งงไปหมดเลย สุดท้ายเราโทรถามแฟนเราเลยค่ะ ใจสั่นไปหมดเลย พอแฟนเรารับเราก็ถาม ได้เรื่องว่า เค้าจะแต่งงานกับเพื่อนรา เพราะเพือนเราท้องกับเค้าที่เค้าไปมีอะไรกันในช่วงที่มีปัญหากับเรา ช่วงปีสองที่หายไปเป็นเดือนแล้วตลอดมาเค้าก็แอบคบ และมีอะไรกันมาตลอด แต่ไม่เคยคิดจะแต่งงานแต่มันพลาดไปแล้ว เราขอคุยกับเพื่อนแน่นอนว่าเค้าอยู่ด้วยกันที่นั่นเพื่อนเรายอมรับว่าเค้าแอบชอบแฟนเรามาตลอดและคอยปลอบใจแฟนเวลามีปัญหากับเรา และคนที่เริ่มก็คือเพื่อนรา เพื่อนเราจงใจและสารภาพว่า อยากได้แฟนเรามาก พยายามจะผูกมัดเค้ามาตลอด เพื่อนเราขอโทษเรา ทั้้งร้องไห้ทั้งขอโทษ เราทนฟังต่อไม่ไหวอ่ะ เราเลยวางสายหลังจากนั้นวันที่ 25 มกราคม  แฟนกับเพื่อนมาที่บ้านเอาการ์ดแต่งงานมาให้ บอกว่า
อย่าเกลียดเราเลยนะ อยากให้ต้าไปร่วมงานแต่งของเราเพื่อยืนยันว่าเรายังงเป็นเพื่อนกันได้ 
เราร้องไห้ เสียใจมาก เพื่อนเราก็ร้องไห้ แฟนเราก็ทำหน้าไม่ถูก
ในตอนนั้นเราคิดอะไรไม่ออก ถ้าจะให้เรายินดีกับเค้าเราคงทำไม่ได้ เรามีแต่ความแค้น เราพูดไม่ออกจริงๆทำไมเค้ายังกล้ามาหาเราเอาการ์ดมาให้ 
เรารู้สึกเหมือนทุบหัวเลยอ่ะ ช็อคมาก มันเกิดอะไรขึ้น เราไล่สองคนออกจากบ้านไป ตอนนั้ยอู่คนเดียวค่ะ เรามองการ์ดในมือ สั่นไปหมดทั้งตัวทั้งโกรธ ผิดหวัง เสียใจ เรายอมรับว่าเราแค้น ตอนนั้นเหมือนคลั่ง เราฉีกการ์ดทิ้ง กรี๊ดลั่นบ้าน นั่งร้องไห้คนเดียว ปากก็โทษตัวเองที่โง่ ที่ไม่เคยเอะใจอะไรเลย ถามตัวเองว่าเราไม่ดีตรงไหน เราทำอะไรผิดเค้าถึงกับเราแบบนี้ เช้าวันต่อมาตาบวมไปทำงานไม่ได้ และในที่สุดเราขอลาหยุด เป็นลาพักร้อนหยุดยาวเลยค่ะ ซึ่งโชคดีที่หัวหนาเข้าใจเรา แต่เราไมไ่ด้เล่าอะไรให้เค้าฟังบอกแค่ว่าป่วย วันพฤหัสนี้จะเป็นงานแต่งของคนที่เรารักทั้งสองคน เรามาพักทำใจที่บ้านพักตากอากาศที่ต่างจังหวัด เรามาคนเดียว ยอมรับว่ามันทำให้เราฟุ้งซ่าน ยังนอนร้องไห้ นั่งอยู่คนเดียวก็ร้องไห้ เรายอมรับว่าเราอยากให้อภัยเค้าทั้งสองคนแต่เราทำไมไ่ด้ เรายังทำไม่ได้ในตอนนี้ ในตอนที่เค้ามาหาเราพร้อมกันถ้าเราไม่มีสติเราอาจจะทำร้ายเพื่อนเราไปแล้วก็ได้ ยิ่งเานึกถึงว่าเรารักเค้ามากแค่ไหนเราก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งแค้น บางเวลาฟุ้งซ่านจนเกือบควบคุมตัวเองไม่ได้ แฟนเราที่คบมา ดีกับเรามาตลอด เพื่อนเราที่มองตาก็รู้ใจจนเราคิดว่าเค้าคือเพื่อนตายของเรา ตอนนี้เรายังไม่รู้เลยว่าเราควรจะไปงานแต่งงานของเคาทั้งสองคนมั้ย ใจนึงอยากไปพื่อแสดงความยินดี แต่อย่างที่บอกเรายังให้อภัยพวกเค้าไม่ได้ เรายังเจ็บ ยังแค้น ใจยังรุ้อนรุ่ม บอกไม่ถูก คิดอะไรไม่ออก ตอนนี้เราเสียใจ มาที่นี่สองวันยังทำใจไม่ได้เลยไม่รู้อีกนานมั้ยกว่าที่ราจะกลับไปเป็นคนเดิมได้ เราเกลียดความรู้สึกแบบนี้ เราอยากหายโกรธหายแค้น มันเหมือนไฟที่เผาใจเรา มันร้องมาก เราไม่ชอบเลย
เรามาเล่าให้ฟังเราไมไ่ด้อยากขอความสงารหรือเห็นใจแต่เราไม่มีที่ระบาย อาจจะยาวมาก แต่เราไม่รู้จะไปเล่าให้ใครฟังดี เรามาพักบอกพ่อแม่ว่าเราอยากพัก เราเหนื่อย แต่ไมไ่ด้บอกว่าเราเลิกกับแฟน เราไม่กล้าบอก ไม่อยากบอก เราโง่มากมั้ยคะทุกคน เราโง่มากมั้ย มันเป็นคำถามที่เรายังตอบตัวเองไมไ่ด้เลย 
ขอบคุณมากนะคะที่อ่านเรื่องของเราจนจบ 
ขอบคุณมากค่ะ