ทำไงดี อยู่เมกาอยากกลับบ้านแต่กลับไม่ได้

pla999

pla999

ดู Profile

   เราเพิ่งมาอยู่ที่เมกาได้ อาทิตย์นึง ที่วอชิงตันสเตท ร้องไห้ทุกวันเลย เราแค่มาเรียนภาษานะ แต่มาอยู่ก่อนสามอาทิตย์ แล้วเรียนอีก 6 เดือน

   

   มันอาจจะฟังดูน้อยนะ แต่สำหรับเรามันนับว่านานมากเลยอ่ะ เรามาอยู่กะป้า แล้วลูกป้า ซึ่งเคยเจอกันเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วก่อน

ที่พวกเขาจะย้ายมาที่นี่ ตอนนั้นเรายังเด็กมากอยู่ ไม่สนิทเลย เราเห็นน้องลูกของลูกป้าเรียกยาย เห็นน้องอยู่กะพ่อแม่เค้า แล้วเวลาพ่อแม่เค้าอยู่ด้วยกันก็ทำอะไรคล้ายเรากะแฟนเลย ยิ่งทำให้เราอยากกลับบ้าน



   ตอนนี้ยายของเราก็แก่มากแล้ว พูดไม่ได้แล้ว แต่ยังรับรู้ทุกอย่างเวลาเราไปหา เราจะกอดยายยายก็จะกอดเรากลับ  ได้ไปหาทุกอาทิตย์ แต่ตอนนี้เราไม่ได้เจอยายเลย แล้วเราก็ติดแม่มากด้วย นอนยังนอนอยู่ห้องเดียวกะแม่ทุกคืน ชอบนอนแล้วเวลาตื่นมาตอนกลางคืนเห็นแม่อยู่ข้างๆ ส่วนพ่อก็ตามใจเราทุกอย่างจนเรามาอยู่ที่นี่ ก็คอยโอนเงินมาให้เมื่อสามวันที่แล้วก็โอนมาเมื่อวานก็ถามอีกว่าเราใช้หมดรึยังทั้งที่เงินเก่าเรายังแทบไม่ได้ใช้เลยจนเราคิดว่า พ่อคิดว่าเราใช้หมดได้ยังไงเงินมันเยอะมากเลยนะ และเราก็ไม่อยากใช้เงินท่านด้วย เราอยากกลับบ้านไม่ได้อยากช็อปปิ้ง อยากกลับบ้านไปอยู่กะครอบครัวของเรา เจอแฟนเรา



   เพราะเวลาตอนเย็นแฟนเราจะมารับเราไปกินข้าวเกือบทุกวัน แทบจะไม่มีวันไหนที่ไม่ได้เจอ เราอยู่ที่เมืองไทยมีความสุขมาก แต่แค่เราไม่ได้ภาษาอังกฤษแค่นั้นเอง ทำให้เราต้องมาอยู่ที่นี่ เราเรียนอิ๊งได้ B+ ทุกเทอมนะ ไม่ได้โง่มาก พอคุยรู้เรื่อง แล้วงานที่เราทำอยู่ก็ไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษด้วย แม้แต่นิดเดียว อีกอย่างปีหน้าเราก็จะแต่งงานกะแฟนแล้ว แล้วก็ไปทำงานอยู่ที่บ้านของแฟน



   ทั้งหมดนี้ทำให้เราคิดว่าทำไมเราต้องมาอยู่ที่นี่ คนไทยต้องเป็นภาษาอังกฤษทุกคนหรอ เรามีงานทำ ถึงตกงานยังไงก็ต้องทำที่บ้านแฟนอยู่ดี เราเคยคิดว่า ถ้าถามเราว่า จะอยู่กะคนที่เรารัก หรือคนที่รักเรา เราบอกได้เลยว่าเราไม่ต้องเลือกเรามีคนที่เรารักแล้วเค้าก็รักเรามากๆด้วยอยู่แล้ว แต่ทำไมเรากลับไม่ได้อยู่หละ เราอยากกลับบ้านจนถึงขั้นที่คิดว่าจะแกล้งนอนตากหิม่ะอยู่นอกบ้านดีมั๊ย ให้ไม่สบายจะได้กลับบ้าน เราอยากอยู่กับคนที่เรารักให้นานที่สุดในชีวิตที่เราเกิดมา อยากเห็นหน้า อยากกอด อยากคุย



   ไม่ได้อยากเห็นผ่าน เอ็ม ผ่านรูป อยากกินข้าวพร้อมกัน ดูทีวีด้วยกัน ทำมัยอ่ะ ทำไมเราต้องเก่งอิ๊งด้วย เก่งไปแล้วได้อะไร เราอยากกลับบ้าน แต่กลับไม่ได้ อยากอยู่ที่บ้านตอนนี้นาทีนี้ อยากเจอทุกคนเวลานี้ตอนนี้ ทำยังไงดี เราแค่อยากมีความสุข ไม่อยากยิ้มแบบแกล้งยิ้ม ไม่อยากแกล้งหัวเราะ เพราะกลัวคนอื่นคิดว่าเศร้า ในใจเราจริงๆแล้วแทบขาดใจ เดินไปไหนเหมือนไร้วิญญาณ



   เพื่อนๆช่วยพิมพ์เหตุผลดีๆในนี้ได้มั๊ย ว่าให้เราเรียนแค่คอสเดียวหรือสองเดือนครึ่งก็พอแล้ว แล้วเราจะส่งให้ท่านอ่าน เพราะพ่อเราไม่ให้เรากลับเพราะบอกว่าอยากให้เราเข้มแข็ง อยากให้เราเก่งอิ๊งเพื่อเอาไปใช้ทำงานในภายภาคหน้าแต่เราจบโฆษณามาต้องใช้อิ๊งหรอ แล้วเราทำงานบ้านแฟนก็ไม่ต้องใช้ เพราะน้องแฟนพูดคล่องปร๋อเลย อยากให้เราหัดทำตัวเป็นผู้ใหญ่ และอื่นๆแต่ท่านไม่รู้หรอกว่ามันเหมือนแทบฆ่าเราตายทั้งเป็น ทรมาณมาก เรียนที่อินลิงกั่ว ไม่ได้หรอ ทำยังไงดีอยากกลับบ้าน



   แล้วมีเพื่อนคนไหน เรียนที่เดียวกับเราบ้างมั๊ย วอชิงตัน ยูนิเวอร์ซิตี้ ที่วอชิงตันสเตท บอกด้วยนะ อยากมีเพื่อนมากกกก

 

Jebanista คุณก็เป็นได้!

มีรีวิว หรือ How to อะไรเอามาแชร์กัน
ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของ JEBAN COMMUNITY
ได้ง่ายนิดเดียว เริ่มเขียนเลย