จะทำอย่างไงดีกับชีวิตครอบครัว

ไม่รู้จะพูดยังไงดี อ่านแล้วรู้สึกเศร้าแทนเจ้าของกระทู้

ลองเป็นเราเรารับไม่ได้เลย

อยากบอกว่าเป็นกำลังใจเล็กๆให้ สู้เพื่อลูกนะคะ

เข้าใจความรู้สึกจขกท. นะคะ แต่เราอยากให้คิดซะว่าสามีคุณไปเที่ยวสถานบริการก็ดีกว่าติดเด็กติดพริตตี้นะคะไปเที่ยวเสร็จจ่ายเงินก็จบแล้ว แต่ติดเด็กเลิกยากค่ะ แล้วที่รู้มาผู้หญิงขายบริการเป็นอาชีฟเค้าจะมีตรวจโรคทุกเดือนแล้วก็ป้องกันดี อยากให้คิดถึงลูกมากๆนะคะ ลูกมีคุณพ่อคุณแม่ช่วยกันดูแลเค้ามีความสุขกว่าคุณพ่อคุณแม่แยกทางกัน วันนี้จขกท. รู้สึกเสียใจสิ้นหวัง วันหน้าเมื่อเวลาผ่านไปทุกอย่างจะดีขึ้นนะคะ

จับตรวจโรคก่อนเลยค่ะ บอกตรงๆเรื่องแบบนี้ถ้าเป็นเราเราไม่ทนแน่นอนค่ะ แม่จะฟ้องให้ด้วย ทำให้เสีสุขภาพจิตต้องมานั่งกังวลว่าจะติดโรคไหม ฟ้องหย่าก็ชนะแน่ค่ะ 

 

แต่ในฐานะที่คุณเป็นแม่คนแล้ว มีครอบครัวให้ต้องคำนึงถึงเป็นหลัก คนเล็ก 3 ขวบไม่เท่าไหร่ คนโต 5 ขวบนี่สิคะ เค้าเริ่มรู้เรื่องแล้วนะคะ ลองถามตัวเองดูว่าจะเลือกให้โอกาสหรือขาดกันไป ส่วนตัวเราว่า 4 ครั้งนี่มันติดใจแล้วค่ะ ตั้งใจไปแล้วแหละแบบนี้ 

 

ส่วนเรื่องรักษาครอบครัวที่เราเห็นมาส่วนมากเลยนะคะ ครอบครัวที่พ่อแม่มีปัญหากันแบบนี้ฝั่งพ่อจะขอโอกาส ฝั่งแม่จะอยากให้ครอบครัวเป็นครอบครัว คือให้โอกาส(แต่สุดท้ายจะระแวงจนทะเลาะกัน) ส่วนลูกที่พ่อแม่กลัวมีปัญหาเพราะถ้าขาดกันครอบครัวจะไม่สมบูรณ์เนี่ยจะนับวันถอยหลังอยากให้พ่อแม่เลิกกันให้จบๆไปค่ะ เพราะเด็กจะเกลียดมากเวลาที่ต้องมาได้ยินพ่อแม่ทะเลาะกัน

 

ครอบครัวที่สมบูรณ์ไม่จำเป็นต้องมีพ่อแม่ลูกครบเสมอไปนะคะ บางอย่างถ้ามีแล้วไม่ดีไม่มีจะดีกว่าค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะคะ แต่อยากฝากข้อคิดไว้ให้ เป็นตัวเลือกในการตัดสินใจ คือ ครอบครัวที่เรารู้จักและสนิทสนมด้วย ก็เกิดเหตุการแบบนี้เช่นกัน ด้วยความเป็นแม่ เลือกการเสียสระ ให้โอกาสกับสามี เลือกที่จะเก็บความรู้สึกและความเจ็บปวดไว้ ให้ครอบครัวดำเนินไป ให้ลูกๆได้มีพ่อแม่ อย่างสมบูรณ์ แต่ สิ่งที่ได้จากการเสียสระนี้ คือ 1.สามีแอบกลับไปเที่ยวผู้หญิงอย่างเดิม โดยที่ปิดบังอย่างรอบคอบมากกว่าเก่า โดยให้เพื่อนเป็นตัวช่วยในการโกหกทุกครั้งที่แอบไปพบผู้หญิงอื่น

                   2.ลูกสาวสังเกตพฤติกรรมของพ่อ และสืบทราบความจริง แต่เก็บไว้ไม่พูดอะไร จนกลายเป็นเด็กเก็บกฎ เมื่อพ่อแม่มีปากเสียง จึงทนไม่ไหว หนีออกจากบ้าน

                   3.จากการใช้ชีวิตร่วมกับสามีมามากกว่า15ปี และสามีมีพฤติกรรมการนอกใจมามากกว่า5ปีแล้ว จึงเกิดสิ่งผิดปกติขึ้นกับภรรยา โดยที่ไม่คาดคิดและยังร้ายแรงอย่างมากนั่นคือโรคร้าย ที่สามีเป็นผู้หยิบยื่นให้มา

***ปัจจุบันครอบครัวนี้ ลูกสาวต้องเลิกเรียนตั้งแต่อายุยังน้อย ทำงานในห้างสรรพสินค้าเพื่อนำเงินมารักษาแม่ สามี ทนรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เลือกย้ายไปอยู่กับภรรยาน้อย ส่งเงินกลับมาให้ที่บ้านเดือนละ5000บ. ภรรยาหรือคุณแม่ท่าน นี้ ป่วยเป็นโรคมะเร็งปากมดลูก ระยะที่3 โดยไม่เคยรู้ตัวมาก่อน เพราะตัวเองไม่ใช่คนกินเหล้า สูบบุหรี่ หรือทำงานที่ต้องเจอสารเคมี ผลที่ได้จากคุณหมอ คือ การมีเพศสัมพันธ์ สำส่อน ไม่รักษาความสะอาด ตอนนี้คุณแม่ไม่สามารถลุกขึ้นมาเดินได้อย่างปกติ เพราะมีตกขาวในปริมาณมากจนต้องใส่แพมเพิดผู้ใหญ่ ต้องทำ คีโม และฉายแสงเป็นเวลา3เดือน ต้องเข้ารับการผ่าตัดมดลูกทิ้ง ค่าใช้จ่ายมากกว่า1ล้านบาท แต่ยังมีประกันสังคม และ ประกันชีวิต คอยช่วยเหลือ

***จึงอยากให้คิดดูให้ดี ในการตัดสินใจของคนเป็นแม่ ว่าถูกต้องแน่นอนหรือไม่ เพราะผลจากการตัดสินใจในระยะยาวเป็นสิ่งไม่แน่นอน อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่อาจรู้ได้ ที่สำคัญมันจะมีผลไม่ใช่แค่ตัวคุณแม่เอง ลูกและคนรอบข้างจะได้รับผลแห่งการตัดสินใจนี้เช่นกัน ไม่มีใครรักเราเท่าตัวเราเอง ผู้ชายคือผู้ชาย หากเคยกล้าทำผิดแล้ว เขาไม่ลังเลที่จะทำผิดซ้ำสอง อาจด้วยเพื่อน คนรอบข้าง หรือสังคมที่เขาอยู่ หากเขาพบเจอคนแบบนั้น โอกาสที่เขาจะเป็นเช่นนั้นมันก็มีมาก คุณแม่จะเลือกที่จะยอมเสียสระ หรือเลือกที่จะแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ ก็สุดแล้วแต่คุณแม่จะตัดสินใจ...

เข้าใจความรู้สึกของเจ้าของกระทู้นะค่ะ ว่ามันเจ็บปวด แต่ว่า เราอยากให้เจ้าของกระทู้ให้อภัยสามีค่ะ บางเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว เราไม่สามารถแก้ไขมันได้ แต่ปัจจุบันเราสามารถทำมันให้ดีได้ อยากให้คุณแม่คิดถึงลูกๆนะค่ะ ยังงัยเด็กๆทุกคนก็อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น ที่มีพ่อและแม่อยู่ด้วยกัน แม้กระทั่งตัวพวกเราเอง ก็ยังอยากได้ความรักความอบอุ่นจากครอบครัวเหมือนกันใช่มั้ยค่ะ? บางทีคุณและสามีลองเปิดใจคุยกัน ปรึกษาในสิ่งที่เราและตัวเค้าต้องการจากทั้งสองฝ่าย แล้วลองจูนเข้าหากันนะค่ะ แต่ว่าอย่าให้อภัยกับเค้าเป็นครั้งที่สองนะค่ะ เพราะถ้าเค้ายังอยากที่จะมีครอบครัว เค้าจะต้องซี่อสัตย์ต่อคุณค่ะ แต่ถ้ายังทำผิดซ้ำสอง มันก็จะกลายเป็นผิดซ้ำๆต่อไป นั้นก็หมายความว่าเค้าไม่สมควรที่จะเป็นพ่อและสามีที่ดีได้... สู้ๆนะค่ะ ขอให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะค่ะ