รบกวนขอคำปรึกษาเรื่องความรักด้วยครับ

     เรื่องค่อนข้างยาวน่ะครับขอย่อๆล่ะกันเดี๋ยวไม่อยากอ่านกันน่ะครับคือผมเลิกกับแฟนแล้วครับก็อื่นขอบอกเลยว่าผมเป็นคนผิดเองผมเป็นคนโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง ผมเป็นคนนิ่ง ผมเป็นคนแข็งไม่ค่อยแสดงออกไม่ค่อยพูดไม่ค่อยแสดงความรู้สึก และผมชอบใช่อารมกับเธอ ผมเป็นคนละเลย ผมเป็นคนไม่ใส่ใจ ผมเป็นคนขี้ลืม แล้วเราก็ห่างกันจนหลังๆผมใส่อารมกับเธอผมไล่เธอไปเอง
      ณ ตอนนี้เธอมีคนใหม่ไปแล้ว มันสายไปแล้ว แฟนใหม่เค้าก็เป็นคนที่คงจะตรงสเปคทุกอย่างทั้งฐานะแล้วการเรียนก็คงจะดีอยู่ เค้าเป็นคนเอาใจเก่งคงจะปากหวานด้วย แล้วก็ชอบเลี้ยง และตรงข้ามกับผม เธอบอกผมว่าเธอค่อยๆลดจนตอนนี้เธอหมดรักไปกับผมแล้วแฟนใหม่เธอก็คือเพื่อนที่ชอบมาคุยๆหยอดๆกับเธอตั้งแต่ตอนที่ผมยังคบกันอยู่ (เชื่อคำนี้มั้ยครับว่าสัญชาตญาณของผู้ชายด้วยกันดูออกว่าเค้าเข้ามาจีบ) ผมเองก็หึงครับแต่ผมไม่ค่อยแสดงออกเท่าไร่ จนมันเริ่มเยอะผมก็คุยกับเธอ เธอบอกว่าไม่มีไรเพื่อนกันแล้วก็ไปคุยกับผู้ชายคนนั้นและผู้ชายคนนั้นก็บอกผมมาว่าผมคิดได้ไงเพื่อนกันคุยกันไม่ได้หรอ ผมเองก็โอเคๆ เพราะผมเชื่อใจเธอเพราะเธอเองก็เคยบอกว่าจะไม่ให้เธอมีสังคมเพื่อนเลยหรือไง แล้วผมก็มั่นใจว่าเรื่องราวของผมกับเธอมันลึกซึ้งคงไม่หวั่นไหวกันง่ายๆหรอก 
     แล้วเราก็ห่างกันครับผมยอมรับผิดว่าผมไม่ใส่ใจเธอเลย ยุ่งอยู่กับปัญหาส่วนตัวโลกส่วนตัวของผม ช่วงที่ผมไปง้อแรกๆผมก็เคืองที่เธอไปคุยกะเค้าเปิดโอกาสให้เค้า ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมันหมดแล้วเธอลืมมันง่ายๆเลยหรอ มันหมดไปกับคำที่เค้าเรียกเธอว่าที่รัก ผมลืมคิดไปว่าเธอทนกับผมมานานแค่ไหน เธอเหนื่อยกับการที่ต้องตามผม ณ ตอนนี้ผมไม่โทดเธอเลยครับ ผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมรักเธอมากแค่ไหน ผมได้รับบทเรียนแล้ว ผมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว 
     ถึงจะรู้ตัวว่ามันสายไปมากแล้ว แต่ผมอยากรู้ในมุมมองของผู้หญิงว่าคิดยังไงที่ผมทำตัวทุเรศๆแบบนี้ แล้ววันข้างหน้าเธอจะให้โอกาสผมได้เริ่มต้นใหม่กับเธออีกครั้งมั้ย? ผมผิดเองที่จับมือเธอไว้ไม่แน่นทำให้มีคนอื่นมาแทรกตรงกลางได้ ผมไม่โทษเธอ ผมเข้าใจที่เธอเลือกจะไป ผมรอเธอได้ ผมรับเธอได้ ผมรักเธอ ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ

Discussion (6)

เราว่าคุณปล่อยเธอไปดีกว่า...น่าสงสารเธอที่คบกับคนอย่างคุณ

ต่อให้ตอนนี้คุณสาบานว่าจะปรับตัว...แต่ยังไงคุณก็ยังเป็นคุณ...

อีกหน่อยนิสัยความเย็นชาก็จะกลับมาอยู่ดีเพราะมันเป็นนิสัยของคุณ

ตอนนี้คุณกำลังจะสูญเสียเค้าไป...ก็เลยรู้สึกตัวขึ้นมาเท่านั้นเอง

 

ยินดีกับเค้าเถอะ...

จขกท.. คุณเหมือนแฟนเก่าเราเลย แล้วเนื้อเรื่องก็แบบกันเลยค่ะ... แต่เพื่อนเราเขาไม่กล้าเข้ามาคุยตอนที่เรามีแฟน แฟนเก่าเราก็แบบคุณนี่ล่ะ ไม่ค่อยแสดงออก ไม่ค่อยอะไร เห็นโลกตัวเองเป็นใหญ่ เราก็ตามเขาตลอด รอเขาออนเพื่อจะคุยเพราะไม่ได้มีเวลาด้วยกันมาก(เขาเป็นคนต่างชาติค่ะ) จนเราเริ่มห่างๆกันเพราะเขาเริ่มใช้ชีวิตกับเพื่อนเยอะกว่าเรา ไปเตะบอล ไปกินข้าวกัน เราเลยเหงา และหาเพื่อนคุยด้วยค่ะ จะได้ไม่คิดถึงเขา แล้วพอดีว่ามีเพื่อนคนนึง คนนี้เค้าแอบชอบเรามาสองปีแล้ว ซึ่งตอนนั้นก็ยังไม่รู้หรอก แต่รู้สึกแปลกๆที่เขาทำอะไรให้เรามากเหลือเกิน และไม่กล้าที่จะแกล้งเราคืนเหมือนเพื่อนผู้ชายคนอื่น จนเราถามเขาว่าชอบเราหรอ พอรู้เรื่องอะไรเสร็จสรรพว่าเค้าชอบ เขารักแล้ว เราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น และเริ่มชอบเค้า รู้สึกดีด้วย จนมาถึงตอนที่เราต้องเลือกระหว่างเขาทั้งสองคน ตอนนั้นเราคิดว่าเราคบกับแฟนเก่ามาตั้งนาน ทำไมเขาไม่ค่อยสนใจเราเลย(หลังๆ) แล้วเราจะทนต่ออีกหรอ? เลยเลือกที่จะไปกับคนใหม่ค่ะ ทั้งที่ในใจก็ยังคงรักแฟนเก่าอยู่ แต่ตอนนั้นอารมณ์แบบรักตัวเองได้แล้วนะ เรื่องผ่านมาปีนึงปล้วค่ะ แต่ก็ยังไม่ลืมเขาซักที.. เราไม่รู้ว่าเคสของจขกท.ผญจะกลับมาหาคุณได้มั๊ย แต่เรื่องของเราๆกลับได้ค่ะ..

เราว่าคุณทำใจเถอะแล้วก็เดินหน้าต่อไป ในเมื่อคุณรู้ข้อเสียของคุณแล้ว คุณก็ควรที่จะปรับปรุงตัวในรักครั้งต่อๆไป

รู้ตัวเมื่อสายไปนะคะ ถ้าเค้าไปมีความสุขก็ยินดีกับเค้าเถอะค่ะ ความรักไม่จำเป้นต้องครอบครองเสมอไปค่ะ ถามตัวเองว่าง้อเธอเต็มที่รึยัง ทำสิ่งที่ไม่เคยทำเต็มที่หรือยัง ถ้าทำแล้ว และเค้าก็ไม่กลับมา นั่นแสดงว่าเค้าเจ็บมาพอแล้วค่ะ คนเราทุกคนอยากให้มีคนมาแสดงออกว่ารัก ว่าแคร์ทุกคนและค่ะ แต่ที่เค้ายอมมาตลอดเพราะเค้ารักคุณมากกว่าตัวเองไงคะ สู้ๆนะ