เครียดมากกกก ใครเป็นเด็กซิ่ว หรือใครก็ได้ เข้ามาหน่อยนะคะ

ถามเด็กซิ่วทุกคน เรามีเรื่ิองกลุ้มใจค่ะ คือว่า ณ ปีนี้ เราลาออกจากมหาวิทยาลัยค่ะแล้วออกมาอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านหรือออกไปเรียนพิเศษด้วย

 ในขณะที่เพื่อนๆ คนอื่น มีเพื่อนใหม่ มีสังคมใหม่ ได้เริ่มชีวิตใหม่ในมหาวิทยาลัย 

แต่เราเลือกที่ลาออกออกมาตั้งแต่เดือนแรกของการเปิดเทอม

ครั้งแรกเราเข้าเรียนในคณะของวิทยาลัยนานาชาติที่มหา'ลัยแห่งหนึ่ง แต่ตอนเราไปเรียนปรับพื้นฐาน ผลลัพธ์ก็คือไม่ได้เลย และเราคิดว่า ถ้าเราไปเรียนภาคปกติมันอาจจะโอเคกว่าก็ได้  แล้วพอทีนี้เราตัดสินใจย้ายไปเรียนภาคปกติมนุษย์อิ้งค์ธรรมดา เราก็ไปเรียนมาสักพักใหญ่ๆ ความรู้สึกก็เริ่มคิดว่า แต่ก่อนเราคิดว่าเราชอบในภาษาอังกฤษ อยากเรียนในคณะที่เกี่ยวกับภาษาอังกฤษ แต่พอได้มาเรียน ได้มาเจอกับมันทุกๆวัน มันทำให้เราไม่มีความสุขกับการเรียน เราเครียดกับมันร้องไห้แทบทุกวัน และทำให้เราคิดว่า มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เรารักก็ได้ ณ ตอนนั้นมันมีคำถามมากมายที่เกิดขึ้นในหัว เราคิดว่ามาทางถูกแล้ว แต่จริงๆ มันไม่ใช่เลย เรายังไม่รู้ตัวเราเองเลยว่าอยากจะเรียนอะไรจริงๆในสิ่งที่ใจเราชอบ.

ก่อนที่เราจะตัดสินใจลาออกนั้น เราได้ปรึกษากับแม่ ซึ่งตอนแรกแม่ก็ไม่เห็นด้วย แต่ที่เค้ายอมเพราะเค้าสงสารเรา เราไม่มีความสุข เราร้องไห้เครียดกับมัน 

ความรู้สึกในตอนนั้นเราสับสนมากความจริงกับความฝัน 
ความไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เราเลือกทำทุ่มเทอยู่ตอนนี้ เรามาถูกทางแล้วหรือเปล่า 

แล้วตอนนี้ต้องเจอกับอีกปัญหา คือ พ่อเราไม่รู้เรื่องที่เราออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อที่จะแอดใหม่ เพราะว่าพ่อกับแม่เราแยกกันอยู่ แต่บ้านใกล้กัน พ่อเราไม่เคยจะช่วยค่าเลี้ยงดู ค่าเทอม ค่าอะไรกับแม่เราเลย แถมบางทีมาขอยืมเงินแม่เรา แต่แม่ก็ไม่ได้คืน แม่เราเลี้ยงเรามาด้วยตัวคนเดียว แต่พ่อก็ยังยังโทรมาถามไถ่ ว่าเป็นไงบ้าง เราเลือกที่จะไม่บอกเพราะเรารู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น พ่อจะต้องว่าแม่เราแน่ๆ เรายอมรับว่าเราก็กลัวพ่อนะ ทุกครั้งที่เค้าโทรมาหาเรา เราจะพูดเหมือนว่า ไม่แน่ปีหน้าจะลองแอดใหม่ เหมือนสิ่งที่เรียนมันไม่ใช่ แต่เค้าพูดกับเรา แบบทำให้เรากดดันมากๆ พูดบังคับให้เราเรียนภาษาอังกฤษ เพราะมันสำคัญในอนาคต แบบเหมือนเค้าไม่เข้าใจกับปัญหาของเรา เรื่องเสียเวลา แต่แม่เรากลับเข้าใจทุกอย่าง เราไม่รู้จะอธิบายบอกพ่อยังไงให้เข้าใจ เพราะถึงพูดไปยังไงพ่อก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เพราะเค้าจะบังคับให้เราเรียนภาษาอังกฤษ 

เราเลยจะบอกเหตุผลของเราไป เหตุผลที่เราจะแอดใหมาไม่ว่าพ่อจะว่าจะอะไรเราก็จะไม่สน เราสนแต่แม่ของเราก็พอ. 

มันอาจจะเหมือนกับปัญหาเล็กๆ นะคะ แต่สำหรับเราแล้วมันไม่ใช่เลย มีแต่แม่กับญาติทางฝ่ายแม่ที่เข้าใจเรา เพื่อนๆคิดว่าเราควรทำไงดีกับปัญหานี้คะ ช่วยออกความเห็นหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ