อยากจะเตือนผู้หญิงทุกคนที่ขึ้นรถไฟฟ้าให้ระวังพวกโรคจิต เจอมากับตัว

เราคิดอยู่นานว่าจะเขียนดีหรือเปล่า แต่ในสุดท้ายก็ตัดสินใจเขียนค่ะ เขียนเพื่ออยากจะเตือนผู้หญิงทุกคนค่ะ ไม่ว่าจะสาวน้อยสาวใหญ่ เด็กนักเรียนหรือวัยทำงานทุกคนที่ต้องใช้รถสาธารณะไม่ว่าจะไฟฟ้าบนดินใต้ดินในการเดินทางว่าให้ระวังตัวเวลาขึ้นรถจากพวกโรคจิตชอบลวนลามผู้หญิงกันด้วยค่ะ

ใจจริงเราอยากจะโพสต์เข้าห้องโต๊ะเครื่องแป้งเพราะน่าจะตรงกว่าแต่เราไม่มี account ค่ะ เลยต้องมารบกวนที่ Jeban เป็นกระทู้นอกเรื่อง ซึ่งอาจจะไม่ตรงนัก แต่ถ้าใครอ่านเจอแล้วคิดว่ามีประโยชน์อยู่บ้าง ก็รบกวน copy หรือ link ไปให้อ่านเพื่อคนอื่นๆเพื่อเป็นอุทาหรณ์นะคะ ส่วน admin Jeban ถ้าจะลบกระทู้เราก็ไม่ว่าค่ะ แต่ถ้าให้โอกาสคนมาอ่านกระทู้เราซักหน่อย เราก็จะขอบคุณมากเลยค่ะ

ก่อนหน้านี้เวลาเราอ่านกระทู้คนอื่นเรื่องโดนลวนลามหรือทำอนาจารในสถานที่สาธารณะ เราคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัวค่ะ อย่างเราคงไม่โดนหรอกอะไรแบบนั้น อีกอย่างเพราะเมื่อก่อนเราไม่ได้ขึ้นรถไฟฟ้าด้วย แต่หลังๆมานี่ต้องขึ้นตลอดเพราะย้ายที่ทำงานค่ะ แล้วก็เลยเผลอลืมระวังตัว ลืมที่เค้าเคยเตือนๆกันมาซะสนิท

แต่ว่าวันนี้ เราเจอมากับตัวเลยค่ะทั้งๆที่คิดว่าชาตินี้คงไม่เจอ เพราะเราเป็นผู้หญิงธรรมดาหน้าตาไม่สะสวย แต่งตัวก็ชุดทำงานธรรมดาเลยค่ะ ใส่กางเกงด้วย เป็นกางเกงผ้าตัวใหญ่ไม่รัดรูปซักนิด เสื้อก็ยาวปิดไปถึงสะโพกเลยค่ะ ดูยังไงก็ผู้หญิงธรรมดาๆคนนึงอ่ะ อายุเราก็กลางคนแล้วนะ แต่ก็ยังโดน

เราว่าเค้าคงเลือกเหยื่อแบบนี้แหละค่ะ เพราะโวยวายขึ้นมาก็คงจะด่าเราว่าหน้าตาอย่างนี้ใครเค้าจะอยากทำอะไรให้เราได้อายได้อีก เพราะถ้าเป็นผู้หญิงหน้าตาดีๆ ความน่าเชื่อถือก็จะเอนมาทางผู้หญิงใช่ไหมคะ เพราะว่าเค้าสวยไง หุ่นดีไง ก็เลยโดนพวกโรคจิตลวนลาม

เรื่องมันมีอยู่ว่า เรากำลังกลับบ้านค่ะ เลิกงานห้าโมงครึ่งก็ตรงไปขึ้นรถไฟฟ้าเลย ยังไม่ได้ค่ำมืดด้วย เรายืนอยู่บริเวณประตูทางออกรถไฟฟ้าซึ่งมีคนหนาแน่นและมักจะเบียดกันไปมาเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เราก็ทำใจค่ะ ปกติเราจะพยายามเดินเข้าไปด้านในๆแต่ถ้ามีคนขวางก็จนใจที่จะเบียดเข้า

ทีนี้ข้างหน้าเรามีผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งค่ะ แต่งชุดคล้ายๆซาฟารีสีขาวหม่นมือถือถุงอะไรซักอย่างคล้ายๆถุงอาหาร  ตอนรถออกวิ่ง เราก็ยืนมาเรื่อยๆค่ะ ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือหนึ่งเราก็จับเสาไว้อีกมือหนึ่งถือถุงใส่ของ พอประตูใกล้ๆเปิด เราก็รู้สึกว่า เอ๊ะ ทำไมมันเบียดๆจังทั้งที่ปกติไม่รู้สึกอึดอัดขนาดนี้ แล้วเราก็รู้สึกค่ะ ว่ามีอะไรซักอย่างมาแตะบริเวณเป้ากางเกงของเรา เราก็พยายามขยับตัวหนีแต่มือมันก็ยังตามมา มาคิดอีกทีแล้วคล้ายๆเค้าพยายามหาจุดที่ต้องการจับน่ะค่ะ แล้วพอหาเจอก็กดลงมาเน้นๆสามนิ้วเลย ทีนี้เราเลยรู้ตัวแน่แล้วว่ามันไม่ใช่แค่บังเอิญแตะผ่านแน่ เราก็เอาแขนเราปัดแขนมันเลยค่ะ แต่เชื่อไหมคะปัดออกแรงสุดสูงมันก็ยังไม่หลุด ทั้งที่ถ้าคนเราไม่ตั้งใจเนี่ย มันปัดเบาๆก็หลุดแล้ว

คิดดูสิคะ คนธรรมดาแตะกันแรงนิดหน่อยก็หันมามองหน้ากันแล้ว นี่เราปัดแขนมันตั้งแรง มันก็ต้องมีหันหน้ามาดูบ้างอะไรบ้าง เราพยายามมองหน้ามันค่ะ แต่มันเซียนมาก เราไม่มีโอกาสแม้แต่จะมองหน้ามันเลยค่ะ มันหันหน้าทางอื่นตลอดเหมือนธรรมชาติมากๆ คงทำจนชินแล้ว แล้วที่มือมันหลุดเนี่ยไม่ใช่ว่ามันตั้งใจปล่อยค่ะ แต่มันเป็นจังหวะประตูรถเปิด มันก็ไหลตามคนอื่นที่ออกจากประตูรถไฟฟ้าไปหน้าตาเฉยเลยค่ะ

เราอึ้งไปสักสองสามวินาที สับสนไปหมดไม่รู้จะทำยังไง จะร้องก็ร้องไม่ออก คือมันเร็วมาก จะวิ่งตามไปก็กลัว แต่นึกขึ้นได้ว่าน่าจะถ่ายรูปมันไว้ ก็เลยยกมือถือขึ้นมา แต่น่าเสียดายค่ะ เราคงไปขวางทางทางออกของคนอื่นเข้าพอดีเราเลยถูกผลักหลังออกมาเต็มๆ เรากระเด็นเลยค่ะ (หากคนที่ผลักเราที่สถานีอนุสาวรีย์ฯ  อ่านกระทู้นี้อยู่ เราขอโทษด้วยนะคะที่ขวางทางคุณ แต่คุณคงทราบแล้วว่าเราขวางด้วยเหตุผลอะไร หวังว่าจะไม่โกรธกันนะคะ)

เราทำได้แค่พยายามมองตามมันหวังว่าจะจำหน้ามันได้ แต่มันคงทำบ่อยจนเป็นมืออาชีพแล้วค่ะ มันไม่ให้เราเห็นแม้แต่ปลายหูเลย เราว่าคนเราถ้าเป็นคนธรรมดาคงต้องหันข้างให้เราเห็นตอนเดินลงบันไดใช่ไหมคะ นี่คือเราไม่เห็นเลยค่ะ เรามานึกได้ตอนหลังว่าเค้าคงรู้เหลี่ยมวิธีหันไปทางอื่น แต่หันแบบธรรมชาติ เพราะถ้าเราไม่เห็นหน้า แล้วเราวิ่งตามไปโวยวาย เค้าอาจจะอ้างได้ว่าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เค้าก็ได้จริงไหมคะ

บางคนคงถามว่าทำไมเราไม่ร้อง เราบอกตรงๆเลยค่ะ เวลาแค่ครึ่งนาที กับความวุ่นวายตรงนั้น เราไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้จริงๆ เราอยากจะวิ่งไปจับแขนมัน ด่ามัน ลากมันไปหายามหรือตำรวจด้วยซ้ำ แต่มาคิดเอาตามหลังทั้งนั้นค่ะ

แต่เอาเข้าจริง เราก็ไม่คิดว่าไปหาตำรวจแล้วจะได้อะไรขึ้นมานะ เพราะว่ามันไม่มีหลักฐาน ก็อย่างที่เล่ามาข้างบน คงไม่มีใครทันเห็นมือมันหรอกค่ะ เพราะคนแน่น แล้วก็มีถุงของปิดไว้อีก แต่ถ้าเราตะโกนด่าเค้าขึ้นมา คนทั้งรถเป็นพยายานให้เค้าได้หมดเลยว่าเราด่าเค้า เพราะถ้าเราด่า เราคงไม่ด่าเพราะๆแน่ๆ แล้วถ้าเค้าไม่ยอมรับขึ้นมา ฟ้องหมื่นประมาทเรากลับ พยายานฝั่งเค้าเต็มเลยค่ะ

หรือคิดอีกที หากโวยวายขึ้นมาแล้วเค้าตบเราบอกว่าเป็นเรื่องของผัวเมียบ้างล่ะ ใครจะกล้าเข้ามายุ่ง หรือถ้าหนักกว่านั้น มันลากเราไปทำอย่างอื่นต่อ เราจะทำไง

เพราะว่าความอ่อนแอของผู้หญิงนี่แหละค่ะ ทำห้ไอ้พวกเลวพวกนี้มันได้ใจ คิดว่าเราไม่กล้าทำอะไร มันก็เลยย่ามใจ คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ เป็นเจ้าของผู้หญิงทั้งโลก อยากจะทำอะไรก็ได้

เราเสียใจมาก แต่ที่ทำได้ตอนนี้ คือแค่มาเตือนให้คนอื่นระวังตัว เราไม่รู้หรอกค่ะว่าตอนั้นควรทำอะไรดี ใครจะหาว่าเราโง่ก็ได้ แต่เราเชื่อว่าเราดูแลตัวเองดีที่สุดแล้ว แต่เรามันซวยเองที่วันนี้ไปยืนอยู่ตรงนั้น

เรารู้ว่าสังคมทุกวันนี้มันแย่ เราถึงกับซื้อรถมาขับเพราะไม่กล้าขึ้นแท๊กซี่เวลาไปทำงานแล้วต้องออกจากบ้านหรือกลับบ้านดึกๆ จะบอกว่าที่จริงไม่ได้เป็นคนมีเงินนะคะ แล้วก็ไม่ได้ลดภาษีแสนนึงอะไรกับเค้าด้วย แต่กัดฟันซื้อมาเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แต่มันก็จะมีช่วงเวลาทำงานปกติ ซึ่งมันจะทำไงได้ในเมื่อที่ทำงานมันอยู่กลางเมืองขนาดนั้น ค่าที่จอดรถก็แสนแพง แถมรถก็ติด เราก็ต้องอาศัยรถไฟฟ้าเหมือนกับคนอื่นๆเขา

ฝากถึงผู้ชายคนนั้นที่ทำมิดีมิร้ายเรานะคะ เราเข้าใจว่าคุณมีความต้องการเป็นธรรมชาติ แต่เก็บไว้ทำกับผู้หญิงที่เค้าสมยอมกับคุณได้ไหมคะ ผุ้หญิงคนอื่นเค้าก็มีพ่อแม่มีคนที่รักเค้าห่วงใย เค้าไม่ได้เลี้ยงเรามาเพื่อเป็นที่ระบายความรู้สึกชุ่ยๆของใคร ถ้าคุณดูหนังโป๊มากเกินไปหล่ะก็ เราแนะนำให้คุณเข้าวัดเพื่อสงบจิตสงบใจบ้าง หรือถ้ามันมากล้นจนเก็บไม่อยู่ ก็ตัดไอ่นั่นของคุณทิ้งไปเสียเถอะนะคะ จะได้ไม่มีฮอร์โมนพลุ่งพล่านไปทำร้ายใครต่อใครอีก

สำหรับใครจะว่ายังไงเราไม่รู้ค่ะ แต่เราขอจองเป็นเจ้ากรรมนายเวรคุณในชาติหน้าอีกหนึ่งคนก็แล้วกัน เราเชื่อว่าเราไม่ใช่คนแรก และก็คงไม่ใช่คนสุดท้ายด้วย ขอโทษเพื่อนด้วยนะคะที่เราไม่สามารถทำอะไรมันได้เพื่อป้องกันไม่ให้ไปทำกับคนอื่นๆ

ฝากถึงผู้ชายที่ได้ผ่านตากระทู้นี้นะคะ  ถ้าคุณมาอ่านแล้วคิดว่านี่เป็นช่องทางหนึ่งที่จะเอาไปลองทำไม่ดีกับผู้หญิงบ้าง (เรารู้ดีค่ะว่าการเล่าออกมามันก็เป็นดาบสองคม) เราขอให้คุณหยุดไปตั้งแต่ความคิดเลยนะคะ ขอให้ลองคิดดูก่อน ว่าคนที่โดน คือญาติพ่อแม่พี่น้อง หรือคนที่เรารักขึ้นมา คุณจะรู้สึกยังไง หรือหากคุณเป็นคนโดนกระทำบ้าง คุณจะรู้สึกยังไง

ถ้าตอบว่าไม่รู้สึกอะไร เราก็แนะนำเหมือนเดิมค่ะ ไปเข้าวัดเพื่อสงบจิตสงบใจบ้าง และประโยคต่อไปก็เหมือนๆข้างบนค่ะ

และโดยส่วนตัว เราขออนุญาตฝากถึงรายการโฆษณาทั้งหลาย หรือการค้าขายโดยใช้พริตตี้มาดึงดูดใจพวกผู้ชายให้ซื้อของ เราขอติตรงนี้เลยนะคะ ว่ามันไม่เหมาะสมอย่างแรง ควรจะมีศีลธรรมจรรยาบรรณกันบ้างนะคะเวลาคิดจะทำอะไร เพราะคนที่เดือดร้อนไม่ใช่นางแบบในทีวีหรือพริตตี้บนเวทีนะคะ แต่มังส่งเสริมให้ผุ้ชายควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องมาหาทางออกจากผู้หญิงที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร หลายต่อหลายครั้งที่เราอ่านข่าวเจอผู้หญิงถูกทำร้าย ถูกฉุดไปข่มขืน ทั้งที่ไม่ได้แต่งตัวโป๊ หรือหุ่นนางแบบ หน้าตาก็ไม่ได้แต่งยั่วยวนอะไรเลยด้วยซ้ำ ทั้งนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากสื่อที่ไม่รับผิดชอบต่อสังคมทั้งนั้น

สุดท้ายนี้ เราขอบคุณทุกๆคนที่อ่านจนจบค่ะ และเราหวังว่าเราจะเป็นคนสุดท้ายที่โดนเอาเปรียบแบบนี้นะคะ และขอให้ทุกคนระมัดระวังตัวเองให้ดี อะไรเลี่ยงได้หรือมองดูไม่ปลอดภัยกับเราเอง ก็เลี่ยงเถอะค่ะ ถ้าคนมันแน่นมากอะไรมาก ก็รอคันต่อไปกันเถอะนะ เพราะถ้าเรากลับไปแก้ไขได้ เราคงเดินเข้าประตู้รถไฟฟ้าขบวนนี้เป็นคนสุดท้ายก่อนที่ประตูจะปิดเหมือนกันค่ะ