มาเตือนเรื่องคนโรคจิตนิดนึงนะค่ะ

เรื่องมันมีอยู่ว่า

วันนี้เราเดินอยู่บนสะพานลอยใต้รางรถไฟฟ้าที่อนุสาวรีย์ ซึ่งโดยปกติแล้ว เราเป็นคนเดินเร็วถึงเร็วมาก แล้วเวลาเดินก็ชอบมองพื้นมากกว่ามองคน ตอนนั้นข้างหน้าเรามีคนเดินอยู่กลุ่มนึง

แล้วเรามองแล้วว่ามันมีที่ว่างให้เราเดินแซงขึ้นไปได้ เราเลยมองไปทางข้างหน้า เจอผู้ชายคนนึง ตัวใหญ่ ดำ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว ผูกเนคไทสีน้ำเงิน (รายละเอียดพวกนี้เรามาสังเกตตอนที่มันเอามือบีบคอเราตอนหลัง) เดินสวนมาทางเราแต่ห่างออกไปประมาณ3เมตร เราเงยหน้าขึ้นไปเห็นมันกำลังมองมาที่เราพอดีแล้วยิ้มๆ เรากะระยะแล้วว่าเดินไงก็พ้น เลยก้มหน้าเดินแล้วรีบจ้ำ

ก้าวเดียวเท่านั้น เราเดินชนกับผู้ชายคนนั้น ชนแบบเต็มตัวเลยนะ คือตั้งกะหน้าผาก หน้าอก ยันต้นขา พอเดินชน เราเงยหน้ามาเพื่อจะขอโทษ ประโยคแรกที่ชายคนนั้นพูดคือการตะคอกถามเราว่า " ทำไม !มีปัญหาอะไร" แล้วก็โวยวายใส่เรา น้ำเสียงที่มันถามเรากะหาเรื่องเต็มที่ เราโมโหเลยถามกลับไปว่า แล้วคุณมีปัญหาอะไร หลังจากนัน้ มันเอามือจับต้นแขนเรา แล้วบอกว่า “เดี๋ยวต่อยเลย” เราเลยรีบเอามือปัดออก แล้วโวยใส่มันกลับไปว่า อ้าว มาจับตัวเราได้ยังไง หลังจากนั้นก็ยืนเถียงกันอยู่พักนึง มันไล่เราไป แต่เราไม่ยอม จนสรุปว่าจะไปหาตำรวจ ระหว่างทางไปหาตำรวจ มันพูดกวนตีนเราหลายรอบมาก เรากับมันเดินลงสะพานลอยมาเพื่อจะไปป้อมตำรวจ ปรากฏว่า ป้อมตำรวจมันอยู่อีกฟากของถนน เราเลยจะเดินไปขึ้นสะพานลอย เพราะตรงนั้นไม่ใช่ทางข้าม มันตะโกนด่าเรา หาว่าเราจะหนี โวยวายใส่เรากลางอนุสาวรีย์ เราตะโกนใส่มันว่า ไปข้ามสะพานลอย มันก็โวยวายใส่เรา แล้วมันก็บอกว่า “เดี๋ยวต่อยเลยนี่” เราก็เลยท้ามันตรงนั้นว่า เอาดิ แน่จริงก็ทำเลย ยืนแบบประจันหน้าเข้าหากัน มันก็ไม่ได้ทำอะไร หลังจากนั้นเราก็เดินขึ้นสะพานลอย ตอนอยู่บนบันไดขึ้นสะพานลอย มันก็พูดกวนตีนอีก เราเลยพูดไปว่า แม่งจะรีบกลับบ้านเสือกมาเจอคนโรคจิตอีก ปรากฏว่าครั้งนี้ มันเอามือข้างนึงมาจับคอเราแบบจะบีบคอ แล้วพูดอีกว่า “เดี๋ยวตบเลยนี่” เราก็ยืนจ้องตากับมันแล้วบอกว่าแน่ใจก็ทำ มันก็ปล่อยมืออกจากคอเรา ที่น่าตกใจคือ คนที่เดินแถวนั้น ไม่มีใครคิดจะทำอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว มีคนหยุดยืนดู แต่ไม่ทำอะไร

พอเราเดินไปถึงป้อมตำรวจ เราก็เล่าเรื่องราวให้ตำรวจฟัง พอเราจะพูดอะไร มันก็ป่วนพูดแทรกตลอด เราเลยบอกให้มันพูดก่อน พอมันพูดจบ เราก็เล่าเรื่องในส่วนของเราให้ตำรวจฟังว่ามันทำอะไร และพูดอะไรบ้าง ตำรวจที่ป้อมก็พยายามไกล่เกลี่ย แต่เราไม่ยอม ตำรวจที่ป้อมบอกว่าถ้างั้นไปสน.ดินแดงนะแต่ต้องรอตำรวจที่สน.มาที่ป้อม เราบอกไปว่าไม่เป็นไร มีเวลาเหลือเฟือ ระหว่างที่รอมัน มันก็พยายามชวนเราคุย พูดท่านั้นท่านี้กวนตีนด้วย จนเรารำคาญเลยบอกไปว่าหุบปากแล้วนั่งรอตำรวจไป

พอตำรวจจากสน.ดินแดงมาถึง เราจะเล่าให้ตำรวจฟัง แต่มันพูดแทรกพูดขัดตลอดเหมือนตอนที่เราเล่าให้ตำรวจที่ป้อมฟัง เราก็ทำเหมือนเดิม คือให้มันพูดก่อน พอมันพูดจบเราก็เล่าในส่วนของเรา พอเล่าจบ ตำรวจที่มาก็พยายามไกล่เกลี่ยอีกแล้ว แล้วบอกว่าไม่จบก็ไปสน.นะ แล้วหันมาถามเราว่าจะเอายังไง ตอนนั้นเราเกรงใจตำรวจ เราเลยบอกว่าให้ไปถามมัน เพราะมันเป็นคนเริ่ม มันก็บอกว่างั้นจบที่นี่ เราเลยบอกไปว่าถ้าคุณบอกจบเราก็จบ แล้วเราก็บอกไปว่า อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก แต่มันก็ยังไม่วายพูดจากวนประสาทตลอด ขอจับมือมั่ง มานับญาติเป็นพีน้องกับเรามั่ง

พอออกจากป้อมตำรวจ เรากลับโมโหตัวเองที่ยอมไม่เอาเรื่องมัน และดันไปเกรงใจตำรวจ ทั้งที่เรารู้สึกว่าตำรวจมองเรื่องนี้เป็นเรื่องไร้สาระ เพราะประเด็นของเราคือ มันไม่มีสิทธ์จะมาจับแขน หรือเอามือมาจับคอเรา พร้อมทั้งพูดจาขู่กรรโชกว่าจะทำร้ายร่างกาย ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ และเราคิดว่ามันไม่ได้ทำแบบนี้เป็นครั้งแรก เพียงแต่ว่าผู้หญิงคนอื่นเค้าไม่กล้าจะเอาเรื่องกับมัน เพราะตอนที่เราเงยหน้ามองไปเห็นมันกำลังมองมาที่เราพอดี พอถึงตอนนี้เราคิดว่ามันเองคงได้ใจ และอาจจะไปทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นๆอีก มันคงใช้วิธีโวยวายให้ผู้หญิงอายแล้วเดินหนีไปเอง เพราะหลังจากที่มันจับแขนเราแล้วขู่ว่าจะต่อย มันก็ไล่เราไป ในขณะเดียวกันตอนนี้เมื่อมานึกย้อนไป เรารู้สึกว่าตำรวจก็ทำไม่ถูก ถ้าตั้งใจฟังเรื่องทั้งหมดจะรู้ว่าประเด็นคือ มาจับคอจับแขนเราและขู่จะทำร้ายร่างกาย แต่ตำรวจกลับมองแค่ประเด็นเดินชนกัน พยายามจะให้เรื่องจบ สงสัยคงขี้เกียจ แถมระหว่างเหตุการณ์ไม่มีคนเดินถนนคนไหนๆที่จะเข้ามาช่วยอะไรเลย ทั้งที่ตอนนั้นมีคนเดินผ่านไปผ่านมาตลอด มีหยุดยืนดูด้วย แต่ไม่ทำอะไร สงสัยคงคิดว่าดูละครทีวีอยู่ หวังพึ่งใครไม่ได้จริงๆแม้แต่ตำรวจ

ใครได้อ่านก็ช่วยๆกันเตือนเพื่อนๆกันหน่อยละกันนะค่ะ นี่เราพิมพ์เล่าเรื่องทุกอย่างแล้วเซฟไว้ แล้วส่งเมล์ไปให้เพื่อนๆทุกคนในเมล์เราแล้ว เพราะโดนแบบนี้มันเซ็งและเสียสุขภาพจิตมากๆ ไม่อยากให้ใครต้องเจอแบบนี้อีก